Over What The Blog PTSS Vrouwen vertellen

Angststoornis

“Ik word gek”..die gedachte spookt regelmatig door mijn hoofd. Niet zomaar, maar wanneer ik weer een paniekaanval heb of op voel komen. Ik zit middenin een angststoornis, waarbij ik ook niet alleen de deur uit durf.. ja heel soms, als ik me goed voel. Niet zo gek dat ik een angststoornis heb als je bedenkt wat er afgelopen jaren allemaal gespeeld heeft. Maar ik kon het redelijk handelen, behalve dan dat ik soms niet in mijn eentje auto durfde te rijden. De afgelopen maanden is dit uitgegroeid tot niet meer alleen de deur uit gaan, als ik een afspraak heb zeg ik hem 9 van de 10 keer af omdat ik daarvoor in de auto moet stappen. Alle smoesjes ken ik: “ik ben ziek”, “mijn kind is ziek”, “de auto is kapot”, zelfs “de riolering is verstopt en ze komen daarvoor langs” of “Ik moet met spoed met mijn hond naar de dierenarts” zijn voorbij gekomen, ik heb niet eens een hond, ik ben een master in smoesjes. Noem er 1 en waarschijnlijk heb ik hem ooit gebruikt.
Binnen onze woonplaats ging het nog wel maar het spoor op de weg waar ik altijd langs rij is komende maanden afgesloten, mijn redelijk veilig voelende route kan ik dus niet rijden, ik moet een andere route nemen, en dat levert stress bij me op. Omdat die route niet “vertrouwd” is. En het is maar 2 minuten langer rijden om te komen waar ik moet zijn maar het is een ware hel voor mij. Het liefst wil ik dat mijn man overal met me mee naar toe gaat, dit doet hij niet, en geef hem eens ongelijk. Dat kan en mag ik ook niet van hem verlangen. Dan probeer ik mijn zoon, ook hij wil niet altijd. En het levert discussies op thuis. Wat weer stress geeft en de stoornis erger maakt. Mijn schuld, mijn probleem, mijn tekortkoming. Zo simpel. Want waarom kan ik niet gewoon doen wat elk mens doet? Zonder nadenken naar buiten stappen, de deur achter me dichttrekken en vertrekken. Ik probeer het wel bijna altijd. En heel soms gaat het goed. Maar bijna altijd gaat het mis. Dan zet ik de auto aan de kant van de weg en barst in huilen uit. Waarom lukt het me niet? Wat er met me gebeurt als ik een aanval krijg zal ik uit leggen. Ik voel me van te voren al enorm gespannen, mijn hartslag schiet omhoog en mijn ademhaling zit hoog. Ik ben trillerig,misselijk, duizelig, hoofdpijn,druk op mijn borst, ik voel me niet “geaard”. Alsof ik buiten mezelf treedt, zweverig, watten in je hoofd…en dan….bevries ik. Er komt een blokkade op waardoor ik letterlijk bevries. Ik wil vluchten maar het lukt niet, een wervelwind in mijn hoofd, allerlei gedachten schieten door mijn hoofd. Kan ik hier wegkomen? Is er iemand die ik kan roepen? Zal diegene wel stoppen? Als ze al stoppen verklaren ze me vast voor gek. Kan ik iemand bellen die me zo snel mogelijk kan komen halen? Of woont er iemand in de buurt die ik ken?
Voordat ik überhaupt vertrek probeer ik al te regelen dat er iemand met me mee kan. Maar mijn wereldje is klein, heel klein. Dus nee, of mijn man gaat mee en anders niemand. Als hij niet meegaat bedenk ik me van te voren welke route ik ga rijden. Ik open Google Maps en selecteer de optie: snelwegen vermijden. Want de snelweg ga ik al helemaal niet op. Dan kijk ik wat de meest bekende route is voor mij, in ieder geval met de meeste herkenningspunten en het liefst waar iemand woont die ik ken, niet dat ik aan zal bellen maar het idee stelt me gerust. Maar soms moet je ergens heen waar niemand woont die je kent. En dan wordt het helemaal lastig.
Dagen van te voren stress ik al omdat ik naar een afspraak moet. Hoe moet ik het doen? Ik hoop dat ik me goed voel als ik wakker word en dat ik goed geslapen heb. Hoe lang moet ik rijden? Is het een drukke weg? Of een drukke plek waar ik moet zijn? Waar is het? Bij wie moet ik zijn? Hoe ziet het gebouw er uit? Kan ik er makkelijk uit? Wat nou als de heenweg goed gaat maar terug lukt niet?
Mijn hoofd lijkt wel een pinball machine…ping pong ping pong…Ik word gek als ik er alleen al aan denk. Ik maak mezelf gek. Dat weet ik maar ik kan het niet uitschakelen. Ik weet dat de angsten ongegrond zijn. Dat er in werkelijkheid niets kan gebeuren en dat het mijn gedachten zijn die een loopje met me nemen. Waarom kan ik dan niet zo rationeel nadenken op het moment dat het gebeurd? Dan word ik overspoeld door angst, paniek, emotie, stress. Letterlijk alsof ik gek word en ik voel me echt ziek.
Posttraumatische stress is hoe mijn psycholoog het noemt. EMDR zou een uitkomst kunnen zijn. “Maar dan moet je er rekening mee houden dat je na elke sessie 3 dagen nodig kunt hebben om bij te komen” hoor ik haar nog zeggen. Hoe dan?! Met 3 kinderen thuis waarvan er eentje net 1 is? Een man met PTSS? Er speelt nog zoveel rondom onze oudste zoon. Hoe verwacht je van mij dat ik deze EMDR kan gaan doen? Het gaat niet, niet nu. Eerst moet er rust komen want ik moet me volledig kunnen geven als ik eraan begin. Tot die tijd moet het op een andere manier. Cognitieve gedragstherapie? Veel praten? Blijven proberen me er overheen te zetten? Misschien zelfs medicatie? Dat laatste liever niet. Want ja…eventuele bijwerkingen maken me bang. Ik slik nooit medicatie, zelfs paracetamol alleen maar als ik echt teveel hoofdpijn heb bijvoorbeeld.

Toch heb ik uiteindelijk besloten voor de medicatie te gaan. Als hulpmiddel om verder te komen. Want als ik niet bij de afspraken kan komen door de paniek- en angstaanvallen gaat het me nooit lukken. Welke medicatie ze me hebben voorgeschreven en wat het met me doet, daar kom ik in een volgende blog op terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *